Henrik Pedersen

ΚΑΤΑ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ, ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΠΟΛΥΘΡΟΝΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΤΗ. ΘΕΛΩ ΝΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΝΑ ΜΕΡΟΣ ΓΙΑ ΧΑΛΑΡΩΣΗ.

Μια βόλτα στο σπίτι του Henrik Pedersen επιβεβαιώνει όλα όσα έχετε ακούσει για το διάσημο σχεδιαστή. Βρίσκεται σε μια μοναδική τοποθεσία στα νότια της δεύτερης πρωτεύουσας της Δανίας, το Aarhus. Και φυσικά, όπως είναι αναμενόμενο, διαθέτει πανέμορφη αρχιτεκτονική, διακόσμηση και έπιπλα. Δεν είναι όμως υπερβολικό ούτε επιτηδευμένο. Δεν είναι ένας χώρος που έχει σχεδιαστεί για να υποδηλώνει status. Ούτε αποτελεί φόρο τιμής στην αισθητική δεινότητα του ιδιοκτήτη. Είναι ένα ζεστό, φιλόξενο σπίτι, φτιαγμένο για να κατοικείται. 

Δεν αποτελεί, λοιπόν, έκπληξη το γεγονός ότι το επίθετο “προσγειωμένος” χρησιμοποιείται συχνά για να χαρακτηρίζει τον 51 ετών σχεδιαστή γραφιστικών, συσκευασιών, επίπλων και φωτιστικών. Ο Henrik Pedersen σχεδιάζει για πελάτες σε όλο τον κόσμο και έχει επινοήσει μερικά από τα πιο δημοφιλή προϊόντα της BoConcept, συμπεριλαμβανομένης της συλλογής Adelaide, του τραπεζιού Monza και της εμβληματικής πολυθρόνας Imola. 

Τα σχέδια του Henrik αποπνέουν ένα ζεστό μινιμαλισμό, μια πολυτέλεια που σε προσκαλεί χωρίς περιττά στολίδια και λάμψη. Η σχεδιαστική του γλώσσα είναι ένα μείγμα άνεσης, φυσικών καμπυλών, καθαρών γραμμών και αυθεντικών υλικών – η αυθεντικότητα είναι ένα από τα πιστεύω του. 

“Από εκεί ξεκινώ πάντα. Αν ακολουθήσεις κάτι που πραγματικά μισείς, υπάρχουν δύο πιθανές εκβάσεις: είτε θα αποτύχεις παταγωδώς, είτε θα πετύχεις επειδή δεν έχεις κανένα ανασταλτικό συναίσθημα. Κανένα από τα δύο όμως δεν θα είναι διασκεδαστικό, γιατί θα πρόκειται απλώς για δουλειά – δεν θα υπάρχει πάθος.”

Henrik Pedersen

Μια ζωή στο σχεδιασμό

Μετά από λίγα λεπτά με τον Henrik, αντιλαμβάνεσαι ότι η προσέγγιση “κανένα άγχος-όλα γίνονται”, που τροφοδοτεί τη μετάβαση των ιδεών του σε σχέδια επίπλων, αποτελεί ενδογενές στοιχείο της ζωής και του έργου του. “Βρίσκομαι πάνω σε ένα άλογο και δεν έχω κανέναν απολύτως έλεγχο [γέλια].” Μιλάει για τη σημασία του να μην σκέπτεσαι υπερβολικά τη σχεδιαστική διαδικασία και, ακόμη, διαχωρίζει τον εαυτό του από τη δημιουργικότητά του. “Το μόνο που πρέπει να κάνω είναι να ξεκινήσω. Κάθομαι στο γραφείο μου με το μολύβι στο χέρι και αυτός ο μικρός τυπάκος μέσα μου, μου λέει, μην ανησυχείς, θα το βρεις.” Είναι σαφές ότι ο Henrik καλύπτει με στρώσεις ταπεινότητας την προετοιμασία και τη θεωρητική γνώση που απαιτούνται για την επίτευξη μιας τόσο πετυχημένης καριέρας. Αργότερα, αφαιρεί μερικές από αυτές τις στρώσεις. 
“Μυαλό, μολύβι και χαρτί, και μετά υπολογιστής. Αυτή είναι η προσέγγισή μου. Ο υπολογιστής είναι το απόλυτο τεστ, γιατί τα πάντα μπορούν να μοιάζουν υπέροχα στο χαρτί. Στον υπολογιστή, όμως, το ίδιο το σχέδιο θέτει την εξής ερώτηση, “Ωραία, με σχεδίασες, μπορώ όμως να υλοποιηθώ;” κι αυτό είναι ένα βασικό στάδιο της διαδικασίας.” 

“Ο συμβιβασμός είναι αναπόφευκτος. Όχι ότι ο συμβιβασμός είναι κάτι κακό, ούτε η αντίσταση. Σε βοηθάει να βρεις την καλύτερη λύση. Συχνά μπορεί να συναντήσεις δέκα, είκοσι ή εκατό εμπόδια στην προσπάθεια δημιουργίας ενός λειτουργικού προϊόντος σε αξιοπρεπή τιμή. Πρέπει πάντα να λαμβάνω υπόψη τη λειτουργικότητα, την τιμή, το στόχο στην αγορά, τις τάσεις, τα συναισθήματά μου, που πιστεύω ότι συνιστούν μεγάλο μέρος από αυτό που πληρώνει ο πελάτης, συν τα σχόλια και τις συμβουλές από τους μηχανικούς και τους τεχνίτες. Γι’ αυτό και λέω ότι το design είναι το αντίθετο της τέχνης. Ένας καλλιτέχνης ενδιαφέρεται μόνο να εκφράσει τον εαυτό του, χωρίς συμβιβασμούς. Ο σχεδιαστής είναι ο ενδιάμεσος – η μαία μιας ιδέας θα μπορούσα να πω.” 

Όταν τον ρωτήσαμε για την έμπνευση, πήραμε την αναμενόμενη, απερίφραστη, ικανοποιητική απάντηση. “Δεν είναι ποτέ ένα τοπίο ή το χρώμα του χιονιού. Γενικά, είναι καθημερινά αντικείμενα: η πλευρά ενός mousepad, το ύφασμα ενός μαξιλαριού. Συνήθιζα να σημειώνω αυτές τις στιγμές έμπνευσης, αλλά τώρα τις αφήνω να περνούν και είμαι σίγουρος ότι το μυαλό μου θα τις ανακαλέσει όταν χρειαστεί.”

Henrik Pedersen

Προορισμένα να κατασκευαστούν

Η έρευνα της διαδικασίας σχεδιασμού της Imola, αποκαλύπτει ένα άγνωστο γεγονός: “Στην πραγματικότητα, δεν επρόκειτο να υλοποιηθεί. [γέλια] Η BoConcept ήθελε ένα εντελώς διαφορετικό προϊόν, μια πολύ κλασική πολυθρόνα, την οποία και τους έδειξα. Πήρα όμως την πρωτοβουλία να τους δείξω και την Imola, και αμέσως την ήθελαν. Όλοι αγαπήσαμε το design της αλλά δεν νομίζω ότι προέβλεψε κανείς την επιτυχία της.” Η πολυθρόνα έγινε ένα προϊόν με υψηλές πωλήσεις και ένα εμβληματικό κομμάτι για το brand. 

“Πιστεύω ότι η επιτυχία μιας πολυθρόνας έχει να κάνει με το λόγο για τον οποίο την επιλέγεις. Αν θέλεις μια πολυθρόνα-σύμβολο όχι τόσο για να κάθεσαι αλλά μάλλον για να τη βλέπεις, τότε θα την επιλέξεις για την εμφάνισή της. Κάθομαι σε μερικές πολυθρόνες και καταλαβαίνω αμέσως ότι η άνεση δεν αποτελούσε άμεση προτεραιότητα για τον σχεδιαστή.” 

Όταν τον ρωτήσαμε για τον αντίκτυπο που είχε στη ζωή του ο σχεδιασμός ενός τόσο εμβληματικού κομματιού μόλις ένα χρόνο μετά την ενασχόλησή του με το σχεδιασμό επίπλων και φωτιστικών, ο Henrik γέλασε. “Δεν υπήρξε κανένας αντίκτυπος. Δεν το κάνω για τα χρήματα και τη δόξα. Σαφώς πρέπει να βγάζω χρήματα για να ζω, αλλά το πάθος μου είναι να δημιουργώ προϊόντα που μπορούν να κατασκευαστούν στη σωστή τιμή και να χρησιμοποιηθούν από πελάτες σε όλο τον κόσμο. Δεν κοιτάζω πίσω. Θέλω απλά να συνεχίσω να δημιουργώ καλά προϊόντα.” Αν ακούγαμε αυτά τα λόγια από κάποιον άλλο, σίγουρα θα μας γέμιζαν με σκεπτικισμό. Στην περίπτωση του Henrik Pedersen, όμως, δεν μπορείς να μην πιστέψεις ότι είναι αληθινά.

PRO1B